Historia
Historia zamku jest równie ciekawa jak historia Śląska. Źródła podają, że
zamek w Kliczkowie sięga początkami roku 1297. Został wzniesiony przez Bolka I
Surowego, księcia świdnicko-jaworskiego, na wysokiej nadbrzeżnej skarpie Kwisy
jako warownia graniczna ziemno-drewniana .
Na przestrzeni XIII i XIV w. księstwa śląskie traciły swą niezależność, a
warownie były przekazywane rodom rycerskim i przekształcane w założenia
zamkowo-folwarczne. Taki los spotkał warownię kliczkowską, która w 1391 r. stała
się własnością saskiej rodziny von Rechenbergów. Dobra Kliczków-Wehrau
pozostawały w ich rękach prawie trzysta lat. Dla zamku najbardziej zasłużył się
Kacper Średni (ok. 1545-1588), który zapoczątkował jego renesansową przebudowę.
Kończył ją Kacper Młodszy, jego syn. Kacper Średni był też fundatorem ołtarza
(1580) i wspaniałego drewnianego epitafium rodzinnego (1585) w kościele
parafialnym pw. Świętej Trójcy. Z opisu z poł. XVII w. zachowanego w Archiwum
Państwowym we Wrocławiu wiemy, że pałac był zbudowany z kamienia, mieścił dwie
sale balowe (jedną na piętrze), 20 komnat, kuchnię i kaplicę. Kacper Młodszy
wzniósł też zabudowania gospodarcze (słodownię, browar, stajnię, powozownię). O
jego wysokiej pozycji (posiadał godność szambelana i radcy cesarskiego) świadczy
wizyta króla czeskiego Macieja w Kliczkowie (1611).
Wojna trzydziestoletnie spowodowała zmianę właściciela. W 1631 r., po okresie
sporów spadkowych, majątek przejęła i przebudowała rezydencję rodzina von
Schellendorf, a dwa pokolenia później - jej boczna linia von Frankenberg.
Wtedy zmieniony został charakter elewacji południowej, zmodernizowano wnętrza,
wzniesiono Lwią Bramę, na dziedzińcach założono barokowe fontanny, zmieniono też
charakter parku.
W 1747 r. posiadłość kupiła rodzina von Promnitz, właściciele majątków w
Pszczynie, Żarach, Borowej i Nowogrodźcu, a po 20 latach Kliczków przejął Hans
Christian hrabia zu Solms-Baruth, żeniąc się z wdową von Promnitz.
Dopiero potomkowie hrabiego rozpoczęli większą przebudowę zamku. W 1810 r.
Sala Balowa otrzymała empirowy wystrój, powstała neogotycka Wieża Jenny i
ujeżdżalnia. Wtedy też wyprowadzono funkcje gospodarczo-folwarczne do nowych
zabudowań przed bramą wjazdową.
W 1877 r. majątek przejmuje na mocy testamentu Fryderyk Hermann Jan Jerzy
hrabia zu Solms-Baruth. W 1881 r. na jego zlecenie architekci berlińscy, Henryk
Kayser i Karol von Grossheim, rozpoczęli czteroletni okres przebudowy
posiadłości. Ówczesne gusty pozwalały architektom czerpać inspirację w różnych
stylach: angielskim gotyku, włoskim renesansie, niemieckim i francuskim
manieryzmie. Te cechy odnajdujemy podczas zwiedzania rezydencji na elewacjach i
we wnętrzach, szczególnie w przepięknej Sali Teatralnej. Eduard Petzold, znany w
Europie twórca parków krajobrazowych, zaprojektował ponad 80-hektarowy park w
stylu angielskim.
Stary Książę dziedziczył od 1906 r. tytuł książęcy, posiadał tytuł
najwyższego palotyna ostatniego cesarza pruskiego, był szambelanem dworu
cesarskiego, podkomorzym i nadłowczym. Dał się poznać jako zapalony myśliwy, ale
i opiekun zwierzyny i znawca koni.
Jego syn Fryderyk Hermann Christian Hans hrabia zu Solms-Baruth w 1920 r.
przejął majątek po ojcu.
W Kliczkowie gościli na polowaniach cesarz Wilhelm II, następca tronu oraz
najwyżsi przedstawiciele dworu. W czasie II wojny światowej, po nieudanym
zamachu na Hitlera, członków rodziny aresztowano, a dobra skonfiskowano i
wywieziono.
